πώς να διαλέξεις Συμπαίκτη

Το beach volleyball είναι ένα παιχνίδι για δύο. Όμως, τις πιο πολλές φορές και λόγω τακτικής, γίνεται παιχνίδι για έναν. Είναι λίγες οι ομάδες που "παίζουν" και με τους δύο αντιπάλους. Προτιμoύν να σερβίρουν στον παίκτη που έχει την πιο δύσκολη "δουλειά": έχει τον ήλιο στα μάτια, παίζει στην "κακή" πλευρά, είναι κουρασμένος ή τραυματισμένος.

Συνήθως στον αγώνα πιέζουμε τον αθλητή που θεωρούμε πιο αδύναμο ή πιο επιρρεπή στο λάθος ή ακόμα και γιατί ο συμπαίκτης του είναι κακός πασαδόρος (παίζουμε, δηλαδή, στον "κακό". Ο "καλός" περιορίζεται στο ρόλο της πάσας).

Δεν είναι απαραίτητο να διαλέξεις συμπαίκτη ίδιο με εσένα αλλά έναν άνθρωπο που μέσα και έξω από το γήπεδο να δένει και να επικοινωνεί μαζί σου. Ο συμπαίκτης λειτουργεί συμπληρωματικά τόσο στο τεχνικό μέρος όσο και σε επίπεδο προσωπικότητας και χαρακτήρα.

Για παράδειγμα:

  • διάλεξε κάποιον που να του αρέσει να παίζει από τα δεξιά, αν εσένα σε βολεύει από τα αριστερά και αντίστροφα. Πάντως, καλό είναι να μπορείς να παίζεις και από τις δύο πλευρές του γηπέδου. Έτσι, θα έχεις περισσότερες επιλογές στο να βρεις συμπαίκτη.
  • διάλεξε αμυντικό που να σε συμπληρώνει: αν θέλεις να παίζεις μόνο άμυνα μπορείς να επιλέξεις κάποιον με επιδόσεις στο μπλοκ. Αν πάλι θέλεις να παίζεις και άμυνα εδάφους και μπλοκ, προτίμησε κάποιον που να μπορεί να κάνει και τα δύο εξίσου καλά.
  • διάλεξε συμπαίκτη που να θεωρείς ότι είναι τουλάχιστον στο ίδιο αγωνιστικό επίπεδο με σένα. Ακόμη καλύτερα αν είναι πιο έμπειρος ή αρτιότερος τεχνικά από σένα. Ένας καλύτερος συμπαίκτης σε ωθεί να δουλεύεις πιό σκληρά για να βελτιωθείς, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο: όταν παίζεις με έναν εμπειρότερο, οι αντίπαλοι θα σου στέλνουν περισσότερα σερβίς και η απόδοση σου θα καθορίζει το παιχνίδι. Ό,τι καλύτερο! Θα έχεις τον έλεγχο και την ευθύνη, και στην νίκη αλλά και στην ήττα.
  • διάλεξε μια προσωπικότητα με στόχους και φιλοδοξίες όπως οι δικές σου. Κάποιον που να συννενοείσαι εντός και εκτός γηπέδου.

Στην θεωρία όλα μοιάζουν τέλεια. Ωστόσο αξιόπιστο δείγμα για να καταλάβεις αν ο συμπαίκτης σου σύντομα δεν θα γίνει "πρώην", είναι μόνο ο αγώνας και ιδιαίτερα η συμπεριφορά στην διαχείριση της ήττας.

Από την γλώσσα του σώματος καταλαβαίνεις τι σκέφτεται μετά από μια κακή σου ενέργεια, ακόμα κι αν δεν εκφραστεί με λόγια. Μερικές φορές, αυτό είναι χειρότερο και από καυγά. Είναι πάρα πολλοί οι αγώνες που έχω παρακολουθήσει στο παγκόσμιο πρωτάθλημα και ομολογώ ότι έχει πολύ πλάκα αλλά και ενδιαφέρον να παρακολουθείς συμπεριφορές (ακόμα και τσακωμούς) παικτών. Αν ξέρεις να βλέπεις, μπορείς να βγάλεις πολύ ασφαλή συμπεράσματα για προσωπικότητες και χαρακτήρες.

Ο Karlch Kiraly έχει πολύ σωστά χαρακτηρίσει την σχέση των συμπαικτών στο beach volleybal, σαν γάμο. Έχω δει πολλά διαζύγια στα τεραίν και ομολογώ ότι δεν είναι και το καλύτερο θέαμα, κυρίως στις γυναίκες.

Το πιο ενδιαφέρον θέαμα, πάντως, είναι ο αγώνας μεταξύ δύο πρώην. Πρέπει να σας πω ότι κάτι τέτοιο μαζεύει αρκετό κόσμο στην εξεδρα και επικεντρώνει όλο το ενδιαφέρον, για τι άλλο... για κουτσομπολιό. Για να καταλάβετε, είναι σαν να βρίσκεστε με τον/την πρώην σας κατά τύχη στο ίδιο τραπέζι σε κοινή έξοδο. Αμηχανία, αλλά και μια καλοκρυμμένη διάθεση ανταγωνιστικότητας.

Από την άλλη, οι νέοι συμπαίκτες είναι σαν σε "μήνα του μέλιτος". Στην αρχή μοιάζουν όλα ρόδινα, ακριβώς όπως σε μία σχέση που η πιο συνηθισμένη ατάκα είναι: "δεν φταις εσύ, δικό μου το λάθος".

Ευτυχώς, με την Βάσω δεν ζήσαμε τέτοιες καταστάσεις. Το μεγαλόπνοο σχέδιο της πρόκρισης στην Ολυμπιάδα ήταν πάνω από κάθε εγωιστική διάθεση. Αν και διαφορετικοί χαρακτήρες, αλλά ολόιδιο ζώδιο (για όσους πιστεύουν στην αστρολογία), προσαρμοστήκαμε η μια στο παιχνίδι της άλλης. Και, το κυριότερο, η μία στο χαρακτήρα της άλλης. Eτσι, πάντα υπήρχε πίστη μεταξύ μας και ποτέ δεν φθάσαμε στα άκρα με έναν τσακωμό.

Αντιθέτως, όταν ήμαστε θυμωμένες, παίζαμε καλύτερα. Η επικοινωνία στο γήπεδο ήταν μοναδική. Πολλές φορές, δεν χρειαζόταν ούτε να μιλήσουμε. Μια ματιά ήταν αρκετή για να παρθεί μια καινούργια απόφαση κατά τη διάρκεια του αγώνα.

Στην Ελλάδα, η κάθε μία έχει τον δικό της κύκλο φιλίας. Ήταν δική μας επιλογή να μην βγαίνουμε μαζί και πρέπει να πω ότι ήταν πολύ αποτελεσματική. Την αποκαλούσαμε "αποτοξίνωση". Μετά από κάθε τουρνουά στην επιστροφή στο αεροδρόμιο, λέγαμε: "Γεια και μην μου τηλεφωνήσεις για δύο μέρες", όσο δηλαδή διαρκούσε το ρεπό. Η αλήθεια ήταν πως ποτέ δεν κρατούσαμε το λόγο μας. Πάντα κάτι προέκυπτε και ήμαστε στα τηλέφωνα με τις ώρες.

Τελικά, η Βάσω δεν ήταν απλά μια καλή φίλη ή ένας πολύ αποδοτικός συνεργάτης. Ήταν η αθλητική αδερφή μου και ο συγκεκριμένος όρος είναι αποτέλεσμα μεστής σκέψης. Μόνο με την αδερφή μου και με τη Βάσω έχω αυτή την ιδιαίτερη άνεση να εκφράσω αυτό που θέλω χωρίς περιστροφές και παρεξηγήσεις. Μπορώ να θυμώσω, να εκραγώ και σε λίγο να το ξεχάσω. Με τους φίλους τα πράγματα είναι διαφορετικά, είμαι πιο επιφυλακτική. Η σχέση όμως με το "συνεταιράκι" μου δοκιμάστηκε και ξεπέρασε τα στεγανά μιας απλής φιλίας ή μιας εργασιακής συσχέτισης, γιατί σε μια δεκαετή και δύσκολη συνεργασία, διέθετε αξίες, νόηση, ψυχραιμία και σεμνότητα.

Νομίζω ότι το πιο σημαντικό, και αυτό που μας έδεσε περισσότερο είναι ότι καμία από τις δύο, μετά από μεγάλη επιτυχία δεν αποκτούσε έπαρση. Το πανηγυρίζαμε και απλά πηγαίναμε παρακάτω γιατί ζητούσαμε συνεχώς κι άλλα. Σε μας, το δύσκολο ήταν ότι δεν υπήρχε οδηγός ή πυξίδα για να ακολουθήσουμε. Το άθλημα ήταν άγνωστο στην Ελλάδα. Την εμπειρία μας την περπατήσαμε και βάζαμε ολοένα και πιο ψηλά τον πήχυ.

Τώρα πια, μπορώ να πω με σιγουριά πως αν υπήρχε κλειδί στην επιτυχία μας, ήταν σίγουρα αυτό: ότι μετά από μιά επιτυχία, αντί για έπαρση, εμείς απλώς ανεβάζαμε τον πήχυ και προχωρούσαμε παρακάτω.

xorigi new 13